این جمله یک اشاره به اندیشههای نهفته درونی انسان است که نشان دهنده برجستهای غیرقابل به تصویر کشیدن و از خودشان غافل میشوند. ترس از اینکه دل یک شخص ناقص و پر از غصه و ناراحتی باقی بماند، یعنی اینکه از اینکه افشا شود واقعیتی که درونشان مخفی شده باشد می ترسند.