غزل شماره 12 از دیوان حافظ، یکی از آثار برجسته ادبیات فارسی است که از دستاوردهای بینظیر شاعر بزرگ ایرانی، حافظ است. در این غزل، شاعر به توصیف زیبایی و جلال فروغ ماه اشاره میکند و آن را مقایسه میکند با روی رخشان حافظ. او از زیبایی ماه و رخسارهی خودش سخن میگوید و این دو را با هم مقایسه میکند تا نشان دهد که زیبایی طبیعت و رویای انسان همواره به یکدیگر دلگرمی و آرامش میبخشد. این غزل از زبان غنایی و شاعرانه حافظ به شنوندهها منتقل میشود و احساسات و افکار عمیق شاعر را به خوبی به تصویر میکشد.