در این داحی شعر غزل سوم از دیوان اخوان ثالث، استاد محمدعلی حسینیان به نیایش و توجه به خداوند پرداخته است. شاعر در این غزل به خداوند به عنوان معبود و ملاذ خود اشاره کرده و از او کمک و یاری میطلبد. او از زیبایی و بزرگی خداوند سخن میگوید و از او خواستار راهنمایی و رسیدن به خیر و بوستان معنوی میشود.این غزل نمونهای زیبای از ادبیات فارسی و عرفانی است که با استفاده از زبان شیرین و عامیانه شعر، عمق و غنایی فراوان به اندیشههای دینی میپردازد.