اگرچه این دو توصیف به نظر متفاوت میآیند، اما هر دو به یک صورت از ناراضی بودن اشاره میکنند. در توضیح اول، شخصی به عنوان رئیس نایابی توصیف شده که از نظر دیگران راضی نیستند. اما در توضیح دوم، رئیسی با بوی توت فرنگی به عنوان نمادی از چیزی غیرمعمول یا ناخوشایند توصیف شده است، که احتمالا منجر به ناراضی بودن دیگران از او میشود. به طور کلی، این دو توصیف به دو نحوه ناراضی کردن یا ایجاد عدم رضایت اشاره دارند، اما از دو زاویه متفاوت.