این بیت شعر، اشاره به یک واقعه از داستان حافظ میکند که در آن حافظ کودکی را فراموش کرده و در حال گریه است. او با اشاره به اینکه کودکان بدون هیچ گناهی خوشحالی و شادی را تجربه میکنند، خود را بیشتر از سابق برای فراموشی این لحظههای خوب محکوم میکند. او با اشاره به رقص دیوانه کودک، احساسات خود را ابراز میکند که نشان از حالت هیجانی و سرگرمی کودکانه دارد.