این عبارت یک شوخی عروسکی با لهجه شیرین همدانی است که یک شخص در حال تجربه یادگیری چیزی جدید است، اما به دلایلی ناشناخته به هند سفر کرده است و این موضوع برای او جالب و غیرقابل تصور است. او از زندگی خود در آن لحظه شگفت زده است و با دست وصالحتی از دکتر تلفنی برای یادگیری استفاده میکند. این عبارت با لهجه شیرین همدانی، لحظهی شاد و کمی دست و پنجه نرم کردن با وضعیت ناراضی این شخص را به تصویر میکشاند.