این جمله از دعای حضرت یونس به معنای پذیرش و تسلیم به خواسته الهی است. با تکرار این دعا و بستن چشمان، انسان به خودش میآیند و از مشکلات و موانعی که در راهش قرار دارد، خود را آزاد میکند. این دعا نشان از تواضع و فراموش کردن خود است و به این شکل انسان میتواند در تاریکی مطلق زندگی خود را به سمت روشنی برده و به راه درست هدایت شود.