این جمله احتمالا اشاره به قوهی دوام و استقامت مادرها در برابر مشکلات و فاجعههای زندگی دارد. در طول تاریخ، مادران به عنوان نمادی از قدرت و عشق بیقید و شرط شناخته شدهاند که حتی در مواقع سخت و تلخ، توانایی ادامه زندگی را دارند. این جمله با قوت و تلاش مادران برای حفظ خانواده و محبت بیقید و شرط آنها نسبت به فرزندانشان آشنا میآید.