در این شعر، شاعر به زیبایی چهره عشق خود اشاره میکند. او با زائران اشعارش به آن زیبایی فراوان اشاره می کند. این زیبایی چهره، زیبایی قلب و جان او را نمایان میکند و او را به سوی عشق خود میکشاند. این زیبایی چهره او را در اعماق وحشت و خوف های دنیای روزمره فرو می برد و به او آرامش و شادی می بخشد. اگرچه واقعیت زیبایی چهره درونی است، اما شاعر زیبایی جسمی و خارجی آن را نیز تجربه میکند و از آن لذت میبرد.