در این قسمت از کتاب حسین طاهری، نویسنده به شور و شهادت کربلاییها اشاره میکند و اظهار میدهد که راه او به سمت این دو عنصر پر از سرود و برهان پیوسته است. این تصور ممکن است به معنای عشق و اعتقاد عمیقی باشد که کربلاییها به اهل بیت پیامبر داشتهاند و آمادگی برای شهادت و فداکاری در راه حق را داشتند.