ساقی، مرتبا عبارتی است که در ادبیات فارسی به معنای آغاز یک مراسم مذهبی یا فرهنگی استفاده میشود. در ادبیات ایرانی، ساقی به عنوان شخصیتی است که نوشابه میریزد و معانی متعددی از عشق، شوق و خدمت به آرزوهای دیگران، به ویژه در دوران میانهی اسلامی و دوران شعر ایرانی تازه، به ویژه برای خاکنوشتهایی که در مدح پادشاهان و شاهزادگان کاربرد داشته است.