در این عبارت، یک فرد احساسات خود درباره شعرهایی که میخواند، بیان میکند. او از شب انتخاب کرده تا بیشترین زمان صرف خواندن شعرها با دلسوزی و احساسات کند. اما احساسات داغ داغ درون او را به نابودی خود میکشاند و موجب میشود دلش به درد بیفتد. این احساس نشان از ارتباط عمیق او با شعر و توانایی شعرخوانی او است.