فیلم سینمایی ایرانی بدون صدا یا سینمای خاموش یک ژانر خاص در صنعت سینما است که از سالهای ۲۰۰۰ به بعد شروع به پیدایش کرده است. این انواع فیلمها بدون داشتن صدا و صداگذاری ارائه میشوند و با استفاده از تصویر و حرکات بازیگران، داستان را بیان میکنند. این سبک فیلمسازی معمولا بر روی ارتباط چشمی و بحث تصویر و نماد متمرکز است و معمولا از زبان بدن و فرهنگ هنری بیشتر برای انتقال احساسات و موضوعات استفاده میکند. این نوع فیلمها معمولا توانایی بیان داستانهای عمیق و پیچیده را دارند و مخاطبان را به تفکر و تأمل وادار میکنند.