در این خطبه امام علی (ع) به مرگ و خوف از آن و تضعیف نفوذ اشتیاق به دنیا و تناول زندگی بی قدرتی بر انسان ها اشاره می کند. او به شربت زغال اخته اشاره می کند که نشان از فراموشی و نادیده گرفتن مرگ و بی توجهی به زیبایی و نعمت های دنیا است. این خطبه به واقعیت های زندگی و خطرات گرفتاری در دنیا تذکر می دهد و انسان را به تفکر و برگرداند.