رضا علیپور، در یادگارهای تلخ، درباره تنبیههای بیرحمانهای که از طرف معلم و مدیر مدرسهاش در دوران دبستان تحمل کرده است، حرف میزند. تجربههای تلخ او، احساسات تنهایی و ناامیدی را در دلش پدید آورده و او را برای سالها به یادگارهای منفی از دوران دبستان خود بسته است.