در غزل شاکری، شاعر از حسودی افراد برای شنیدن آواز زیبای پرندگان به او اشاره میکند. او احساس میکند که دیگران نمیتوانند لذت و شادی او را در زمانی که او با طبیعت ارتباط دارد، به اشتراک بگذارند و به او حسادت میکنند. این غزل نشاندهنده عشق و ارتباط شاعر با طبیعت و زیباییهای آن است و به تصویر کشیدن احساسات و اندیشههای او پرداخته است.