در بخش ۶۲ ، سوجان به طرزی عاشقانه و انتقادی در مورد زندگی و اجتماع حرف میزند. او از بیتوجهی انسانها به زیباییها و عشق شکایت میکند و نکتههای اجتماعی و فرهنگی را برجسته میکند. این سکانس نشان از تندباد عواطف و دیدگاههای خلاقانه سوجان به جوامع و مسائل اجتماعی دارد و باعث میشود مخاطب به عمق دیدگاههای او فکر کند.