این عباره اشاره به وضعیتی دارد که فرد به طور قاطع میگوید که چیزی را قبول نمیکند، اما احساسات و دلسوزیهای او از آن موضوع نمایان است. این عنوان نشاندهنده تناقضی است که درون فرد وجود دارد و این نشان میدهد که او نه تنها نیاز به اصرار دارد، بلکه احساس شوق و افسوس بیپایانی نیز دارد.