او در حالت عارفی خود فهمید و درک کرد که همه چیز، از خودش وارد شده و به سوی خودش بازمیگردد. او دریافت کرد که هر چیزی که در دنیا میبیند، در واقع انعکاسی از حقیقت و ذات الهی است. او در لحظهای از دیدن خویشتن در آن معنایی یقینی پیدا کرد که تمام وجودش با پیوستن به حقیقت، آگاهی و آرامش بیپایان را تجربه خواهد کرد.