امام علی بن ابیطالب (علیه السلام):
أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَلْوَفَاءَ تَوْأَمُ اَلصِّدْقِ وَ لاَ أَعْلَمُ جُنَّةً أَوْقَى مِنْهُ وَ مَا يَغْدِرُ مَنْ عَلِمَ كَيْفَ اَلْمَرْجِعُ وَ لَقَدْ أَصْبَحْنَا فِي زَمَانٍ قَدِ اِتَّخَذَ أَكْثَرُ أَهْلِهِ اَلْغَدْرَ كَيْساً وَ نَسَبَهُمْ أَهْلُ اَلْجَهْلِ فِيهِ إِلَى حُسْنِ اَلْحِيلَةِ
اى مردم! وفاى به عهد، همزاد راستگويى است و من سپرى نگه دارندهتر از آن نمىشناسم. كسى كه بداند آخرتى در پيش است، عهد شكنى نمىكند؛ امّا اكنون در روزگارى به سر مىبريم كه بيشتر مردمِ آن، عهد شكنى را زيركى مىدانند و نادانان روزگار، عهد شكنى را زرنگى مىنامند.
"نهج البلاغة، خطبه 41"