تحولات اجتماعی در داستانهای فارسی به هنگام هفتم به عنوان یک دوره مهم در تاریخ ادبیات فارسی شناخته میشود. در این دوره، تحولات اجتماعی و فرهنگی زیادی رخ داد که تأثیر گذاشتند بر مضامین و سبک داستانها. این دوره با ورود اسلام به ایران آغاز شده و تا دوره سلجوقیان ادامه یافته است. در این دوره، داستانها به سمت تاکید بر ارزشهای اسلامی، اخلاقی و انسانی روی آوردند و شخصیتهای داستانی به تجربهها و مشکلات اجتماعی بیشتری برخورد کردند. از جمله داستانهای معروف این دوره میتوان به "خسرو و شیرین"، "یوسف و زلیخا" و "همایونی" اشاره کرد.