یکی از داروهایی که حکمای طب سنتی بر مصرف آن در بسیاری از بیماریها متفق القول هستند، «ماء الجبن» می باشد. ماء الجبن یک لغت عربی است که از ترکیب دو کلمه «ماء» به معنی آب و «جبن» به معنی پنیر تشکیل شده است.
ماءالجبن آب پنیر را گویند؛ یعنی اگر شیر بسته شود و رطوبت از آن جدا گردد؛ به آن رطوبت، آب پنیر میگویند
روش مصرف ماءالجبن:
زمان مصرف این دارو، صبح ناشتاست. ماءالجبن افتیمونی به دست آمده به روش فوق باید به ۳ قسمت تقسیم شده، هر قسمت به فاصله نیم ساعت از قسمت دیگر مصرف شود. در فواصل مصرف، بیمار باید ورزش کند تا عرق نماید. این مایع باید گرم مصرف شود و پس از مصرف، بیمار تا ۳-۲ ساعت چیزی نخورد. رعایت دستور مصرف ماءالجبن بسیار مهم است و مصرف آن به روشهای دیگر تاثیر درمانی مناسبی در بدن نخواهد داشت.
ماء الجبن به علت رقت و لطافت قوام، نفوذ بسیار بالایی دارد و به سرعت به عضو مقصد میرسد. به علاوه، بعد از مصرف آن، فضولاتی در بدن باقی نمی ماند و همه آن، غذای بدن می شود. ماءالجبن، صفرا و سودا و اخلاط سوخته و مواد زاید را آماده دفع کرده از بدن خارج می کند؛ کلیه ها را پاکسازی و سده ها و گرفتگی های کبد و سایر اعضا را برطرف می نماید و به بدن رطوبت می بخشد.
از دیدگاه طب جدید مایعی که به عنوان آب پنیر از شیر جدا می گردد حاوی یکی از مهم ترین و با کیفیتترین ترین پروتئینهای شیر است که به سرعت، هضم شده به نقاطی از بدن که مورد نیاز می باشد، میرسد.