آخر شوخی مکتب یک جنبش ادبی و فرهنگی در ایران است که در دهه 1940 توسط احمد شاملو، نیما یوشیج و عبدالله پیروزمهر تأسیس شده است. این جنبش با هدف تجدید نظر در شعر و ادبیات فارسی به وجود آمد و تلاش میکرد که با رهنمودهای مارکسیسم و تحلیل اجتماعی پدیدهها، ادبیات ایران را تجدید نظر کند. این جنبش تا حد زیادی تأثیرگذار بوده و اثر گذاری زیادی بر ادبیات و فرهنگ ایران داشته است.