این عبارت نشاندهنده دعوت به روحانیت و خردمندی است که در برخورد با دیگران، مانند آینه، شفاف و صاف عمل کنیم و برای انعکاس نور و حقیقت بیشتر تلاش کنیم. این جمله به ما یادآوری میکند که باید دور از تزلزل و جبر و نیز خودخواهی باشیم و با صفای قلب و شفافیت روح به دنبال دانایی و آرامش داخلی بگردیم.