در غزل ۴۳۹ حافظ، به تصویری رویایی از ماهی که در خواب ظاهر میشود، اشاره کرده است. این تصویر نمادین، احساس عشق و اشتیاق حافظ به معشوقهاش را به تصویر میکشد. او از دیدن معشوقه خود در خواب به همواره واقعیت آن حلم و رویایی که دارد، حرف میزند. این غزل نشاندهنده عشق بیپایان حافظ به معشوقهاش و تلاش برای ادامه این عشق است.