این غزل معروف حضرت مولانا با شماره ۴۵۱، درباره عشق بی پایان و پرتوان است. در این غزل، مولانا به زبان زیبا و شورانگیزی عشق خدا و عشق به معشوق را به تصویر میکشد. او در این غزل از زبان شیرین و شاعرانهاش استفاده میکند تا عمق و جذابیت عشق و وصال را به خواننده منتقل کند.