این عبارت به معنای این است که هر کسی که میرود، یک یادگاری به همان اندازه از خودش برای دیگران میگذارد. این جمله به اهمیت ارتباطات انسانی و ارگانیک اشاره دارد و بیان میکند که هر فردی با حضور و ارتباط با دیگران، تاثیر خود را بر روی آنان میگذارد و از جایگاه خود یادگاریهایی بر جای میگذارد.