این حکایت معروف در ادبیات ایرانی، داستان یک شاهزاده است که به نخودها اهمیت نمیدهد و آن را ناچیز میداند. اما با گذشت زمان، او متوجه میشود که نخودها ارزشمندترین چیز در زندگی او هستند و از این اشتباه پشیمان میشود. این حکایت برای آشکار کردن ارزش چیزهای کوچک و عدم اندازهگیری آنها برای زندگی انسانها استفاده میشود.