این جمله به معنای از دست دادن عزیزی که برای شخص مهم است استفاده می شود. آن را معمولا به عنوان حس ناراحتی یا ناتوانی در غیاب یک فرد یا عشق به کار برده. این جمله نشان دهنده اهمیت و تاثیری است که حضور یا حمایت کسی برای شخص دارد و بدون آن احساس خود را ناتمام می بیند.