این عنوان به مفهوم اهمیت دادن به دیگران و به اعمال خیر و محبت نسبت به آنها اشاره دارد. این جمله نشاندهنده یک روند معمول در بعضی از فرهنگها و جوامع است که ابتدا به دیگران کمک میکنیم و سپس به خودمان فکر میکنیم. این نوع تفکر معمولا با استدلالهای اخلاقی و انسانیتی همراه است و نشاندهنده یک روش زندگی متعادل و مهربانانه است.