در غزل 398 حافظ با سخنهایی آتشین به معنای عشق و شوق به معشوق، زیبایی و جذابیت او، افتخار و زیبایی عشق و معشوق و اهمیت بیقراری در عشق بیان میکند. وی با استفاده از اشعار شاعرانه و عمیق، خواننده را به عشق و شوق افزایش میدهد و اهمیت عشق و اشتیاق در زندگی را برجسته میکند. این غزل نمونهای است از زیباییهای شعر حافظ و قدرت او در انتقال احساسات و افکار به خواننده.