در واقع، این جمله نشان دهنده این است که شخصیتی که آن را اظهار میکند، از خود بگذشته و قصد دارد تا در دنیای مردهها به عنوان یک فرد معمولی مورد توجه و احترام دیگران قرار گیرد. او احساس میکند که با مرگ خود، نه تنها برای خودش بلکه برای دیگران هم اهمیت خاصی خواهد داشت.