این جمله ممکن است به شخصی که در حال ابراز احساسات منفی یا ناراحتی است، گفته شود. این عبارت ممکن است نشان دهنده این باشد که شخص باید فرصت داده و به احساسات منفی خود بر سر و کار شود و به خود بگوید که چرا اشک میریزد و چگونه میتواند این احساسات را مدیریت کند، به جای اینکه به سرنوشت منفی خود تسلیم شود.