در غزل 364 حافظ از اشتیاق و دلتنگی خود به کسی که از دست رفته است میگوید. او میگوید که همه بازیگوشان دست به لب گشودهاند اما او بی غم، مست و دلتنگ مانده است. حافظ با زبان شاعری و شعری عمیق به درد و غمی که در دلش حاکم است اشاره میکند و این غزل نمونهای از غنای احساسی و دلنوشتههای اوست.