در غزل 306 حافظ، شاعر دربارهی عشق و اشتیاق خود نسبت به معشوقهاش صحبت میکند. او اظهار میکند که حتی اگر بوی معشوقهاش در هوا حس میشود، او به سوی او خواهد رفت؛ زیرا عشق او را به سوی معشوقهاش جذب میکند. این غزل با نغمهی شهوت و عشق، به زیبایی و دقت زبانی، عمق دلی و احساسی که حافظ در قلب خود تجربه میکند، میپردازد.