این عبارت به معنای این است که زمانی که مواجه با یک چیز یا شرایط دیر شدهایم، احساس میکنیم که دیگر فرصت یا قابلیتی برای تغییر یا اصلاح وضعیت وجود ندارد و این باعث ناراحتی و ناامیدی ما میشود. ممکن است این احساس به دلیل عدم پیشبینی یا عدم آمادگی ما برای مواجهه با این تأخیر باشد. این عبارت معمولا در مواقعی که فرصت یا شانسی را از دست دادهایم یا شرایط دیر شدهایم، استفاده میشود.