این عنوان به عدم حضور هنرمندان مشهور حمید لولایی، خشیار و فولاد در یک موقعیت خاص اشاره دارد و تنها بر روی عنصر نوستالژی تمرکز دارد. این مفهوم به معنای یادآوری گذشته و یادگیری از آنها است، بدون دخالت هنرمندان معروف که به عنوان نمونههایی از صدا و اجرای موسیقی شناخته شدهاند.