این عبارت معمولا به مواقعی استفاده میشود که یک صدا، صدایی منحصر به فرد یا خاص داشته باشد و متاسفانه دیگر امکان شنیدن آن وجود نداشته باشد. این ممکن است به دلایل مختلفی از جمله ضبط نشدن، از بین رفتن یا فراموش شدن صدا، یا حتی از دست رفتن فرد صداخوان باشد. احساس تلخی و غم انگیزی که این جمله به همراه دارد، نشاندهنده ارزش و اهمیتی است که این صدا برای شخص یا افرادی داشتهاست.