دیوان حافظ غزل 250 - نسخه کامل
روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر / خِرمنِ سوختگان را همه گو باد بِبَر ما چو دادیم دل و دیده به طوفانِ بلا / گو بیا سیلِ غم و خانه ز بنیاد بِبَر زلفِ چون عَنبَرِ خامَش که ببوید؟ هیهات / ای دلِ خامْ طمع، این سخن از یاد بِبَر سینه گو شعلهٔ آتشکدهٔ فارس بِکُش / دیده گو آبِ رخِ دجل...
برای ارسال نظر وارد حساب کاربری خود شوید ورود/عضویت
