مدافع سلامت علی مرادی کلان
میگم آدم توش خیس عرق میشه! جای عینک و ماسک روی صورت رد عمیقی میندازه. نمیشه باهاش غذا خورد، دستشویی رفت یا حتی نماز خوند. همیشه هم استرس ابتلا به بیماری کرونا همراشونه در دنیای مجازی سیر کردیم. ماسک زدیم و پی در پی دست هایمان را ضدعفونی کردیم، عزیزان سالمندمان را در خانه ها محافظت کردیم و سعی کردیم دست این ویروس منحوس را از خانه هایمان کوتاه کنیم و مدافعان سالمت که قهرمانانه، از ما خواستند در خانه بمانیم تا آن ها با سپر عشق و ایثار در برابر کرونا بایستند. روزها و شب های قرنطینه ای ما برایشان با سختی و کار مضاعف گذشت، اما همچنان ایستادند و ما فقط دعای خیرمان را بدرقه راهشان کردیم دعایی که موجب شد تا هر روز عزیزان کمتری روانه بیمارستان ها شوند و کمر کرونا در برابر این حجم از همدلی ها و همراهی ها خم شود. آمارها روز به روز رو به افول رفت و کمی خیالمان آسوده تر شدحاال اما با فراز و نشیب هایی که کرونا بر دنیا و ساکنانش روا داشت، چهار ماه از آن ایام پرالتهاب گذشته و ما دیگر کرونا را می شناسیم، حاال همه می دانیم چگونه باید در برابرش قد علم کنیم، می دانیم ماسک هایمان باید سپری در برابرش باشد و می دانیم چقدر هر کداممان می توانیم نقش اثرگذاری در قطع هر زنجیره خطرناک کرونا داشته باشیم اما در میهمانی های ماست که جشن می گیرد، در آمد و شدهای بی دلیل و دست های آلوده، در چهره های بدون ماسک و دورهمی ها. تا مرز آسودگی خیالمان از شکست کرونا، رنگ سهل انگاری بگیرد و حافظه مان از تلخی سوگ خانواده هایی کمرنگ شود که عزیزترین هایشان را به آغوش سرد خاک سپردند.حاال کرونا دوباره خیال سلطانی بالمنازع دنیا در سر دارد، می خواهد در برابرمان قد علم کند و ما هم در برابرش بی سالح، نشسته ایم. یادمان رفته از اینکه چقدر موذیانه خود را به ریه ها می کشد و می تواند ضربان قلب های ما و عزیزترین های زندگیمان را به شماره بیندازد. نفس هایمان را سخت کند و ریه هایمان را صاحب شود. فاصله هایی که رعایت آن حاال به اعتقاد کارشناسان بین المللی سالمت، مهم ترین زمینه قطع زنجیره های انتقال این بیماری است، برایمان کمرنگ شده و دیگر به رعایتش اعتنایی نداریم خواهران و برادرانمان را در بیمارستان ها و جبهه های بهداشت، تنها گذاشته ایم و سالمتیمان را قربانی شادی های زودگذر از کنار هم بودن ها و تفریحات دیگر کرده ایم
