غزل 325 - حافظ - اگر خاک کف پای نگارم را دست بدهد

در این غزل، حافظ به اشتیاق و عشق خود به معشوق خود اشاره می‌کند. او در ابیات اول از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید و به خاک کف پای او اشاره می‌کند که حاضر است هر چیزی را بدهد تا فقط او را دست بگیرد. از آغاز تا انتهای این غزل، حافظ به اعتقاد و عشق بی قید و شرط خود به معشوق خود اشاره می‌کند و از عشق بی پایان و ابدی خود به او سخن می‌گوید.

پاسخ به

×