شیر نر؛ پدر خوب یا پدر بد؟
شیر نر را شاید اغلب به عنوان جنگجویی خشن و بدون انعطاف در نظر میگیریم که بیشتر وقت خود را به استراحت، نعره زدن و علامت گذاری قلمرو و در صورت لزوم جنگیدن با رقیبان میگذراند و تعامل چندانی با تولههای خود ندارد. اما نقش شیر نر در زندگی توله شیرها، به عنوان یک پدر، تا چه اندازه اهمیت دارد؟ میدانیم که دستهی شیرها، در اصل از تجمع و همکاری مادههایی که با یکدیگر نسبت خونی نزدیکی دارند تشکیل شدهاست. نر یا نرهای بالغ، در مدت زمانی که همراه با مادهها هستند،به عنوان یک محافظ و نگهبان، در ازای حق تولیدمثل، از قلمرو مادهها دربرابر سایر شیرهای نر دفاع میکنند. پس بقای توله شیرهای هر دسته، با قدرت و اقتدار پدر آنها رابطهای مستقیم دارد. درمورد سایر گربهسانان نیز وضعیت به همین صورت است. اما شیر نر، نقش پدرانهی دیگری نیز در دنیای توله شیرها ایفا میکند. توله شیرها از حدود ۶ هفتگی خوردن گوشت را آغاز میکنند. با این وجود، در دستهی شیرها، معمولا اطراف لاشهی شکار، کشمکش و درگیری شیرهای بزرگتر، فرصت غذا خوردن را از جوان ترین تولهها میگیرد. شیر نر بالغ، اگر گرسنه باشد، معمولا سایر شیرها را از لاشه دور نگه میدارد و تمام غذا را تصاحب میکند. اما کوچکترین تولهها، میتوانند آزادانه در غذای پدر خود سهیم باشند. از یک سو در هنگام غذا خوردن، دهان کوچک آنها رقیبی برای شیر نر به حساب نمیآید و از سوی دیگر، آنها حامل ژنهای شیر نر هستند و پدر باید مطمئن شود که غذای کافی دریافت میکنند. رفتار مهربانانهی شیر نر با تولهها در هنگام غذا خوردن، به سلامت تولهها در نخستین ماههای زندگی آنها کمک قابل توجهی کرده و برای بقای تولهها و درنتیجه بقای ژنهای شیر نر بسیار لازم و مفید است.
