71_ اسارت ( شهید ابراهیم هادی )
بسم الله الرحمن الرحیم راوی:امیر منجر از خبر مفقود شدن ابراهیم یک هفته گذشت.قبل از ظهر آمدم جلوی مسجد،جعفر جنگروی هم آنجا بود،خیلی ناراحت و به هم ریخته.هیچ کس این خبر را باور نمی کرد. مصطفی هم آمد و داشتیم در مورد ابراهیم صحبت می کردیم.یکدفعه محمد آقا تراشکار جلو آمد.بی خبر از همه جا گفت:بچه ها شما کسی رو به اسم آقا ابراهیم هادی می شناسید!؟ یکدفعه همه ما ساکت شدیم با تعجب به همدیگر نگاه کردیم.آمدیم جلو و گفتیم:چی شده؟!چی می گی؟! بنده خدا خیلی هول شد و گفت:هیچی بابا،برادر خانم من چند ماهه که مفقود شده،من هر شب ساعت دوازده رادیو بغداد رو گوش می کنم.عراق اسم اسیرها رو آخر شب اعلام می کنه! دیشب داشتم گوش می کردم.یکدفعه مجری رادیو عراق که فارسی حرف می زد.برنامه اش را قطع کرد و موزیک پخش کرد. بعد هم با خوشحالی اعلام کرد: در این عملیات ابراهیم هادی از فرماندهان ایرانی در جبهه غرب،به اسارت نیروهای ما در آمده. داشتیم بال در می آوردیم!همه ما از اینکه ابراهیم زنده است خیلی خوشحال شدیم. نمی دانستیم چکار کنیم.دست و پایمان را گم کردیم. سریع رفتیم سراغ دیگر بچه ها،حاج علی صادقی با صلیب سرخ نامه نگاری کرد. رضا هوریار رفت خانه آقا ابراهیم و به برادرش خبر داد.همه بچه ها از زنده بودن ابراهیم خوشحال شدند. @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ مدتی بعد از طریق صلیب سرخ جواب نامه رسید. در جواب نامه آمده بود که: من ابراهیم هادی پانزده ساله اعزامی از نجف آباد اصفهان هستم. فک کنم شما هم مثل عراقی ها مرا با یکی از فرماندهان غرب کشور اشتباه گرفته اید! هر چند جواب نامه آمد ولی بسیاری از رفقا تا هنگام آزادی اسرا منتظر بازگشت ابراهیم بودند. بچه ها در هیئت هر وقت اسم ابراهیم می آمد روضه حضرت زهرا (س) می خواندند و صدای
